تو نبودی آن روز که نگاهم غزل این دل تنها را خواند

و ندیدی اشکی که پس از تو هر زمان با من ماند

نشنیدی آهی کز غم عشق تو فریاد کشید

و ندیدی قلبی که شکست و بی صدا داد کشید

تو نبودی آن کوه که به آن تکیه کنم آسوده....

اگه از تو ننوشتم ، فکر نکن سرم شلوغه
توی زندگی یه وقتا ، تنهایی رمز عبوره
اگه از چشمات گذشتم ، فکر نکن عاشق نبودم
مطمئن باش توی دنیا ، دل به تو سپرده بودم
خیلی سخته بگی میرم ، وقتی می خوای که بمونی
وقتی می خوای تو خیالت ، شعرای قشنگ بخونی
من گذشتم از تو اما ، تو همیشه بهترینی
مثل اشکی واسه چشمام ، موندگاری و صمیمی
من می خواستم تو خیالم ، ازتو تا ابد بخونم
تنها باشم بی حضورت ، رازچشماتو بدونم
من می خواستم واسه دردام ، تنهایی خونه بسازم
با نت های مهربونیت ، شعرای قشنگ بسازم
می دونستم وقتی میرم ، دیگه تا ابد غریبم
حتی واسه چشم خیست ، بی وفاترین فریبم
شاید امروز که سیاهی ،رخنه کرده تو وجودم
بدونم که راستی راستی ، روزی عاشق تو بودم
و هنوز عاشقتم

..:تقدیم به عشقم:..

بازم یه سال گذشت بازم رسیدم به همون زمانی که به دنیا اومدم........

امروز تولدمه.... خیلی دوست داشتم اونم الان بود و بهم تبریک میگفت ولی....

برای روز میلادم اگر تو به فکر هدیه ای ارزنده هستی

منو با خود ببر تا اوج خواستن بگو با من که با من زنده هستی...

تا تابستون كمتر آپ مي كنم خوب ديگه.............بايد بشينم بخونم(چقدر هم مي خونيم خودمونو كشتيم!!!!!!!!)

حالا كاش فقط امتحانات خودمون بود و تموم ميشد!!!! تازه اول بدبختيمه بايد بشينم واسه ي كنكووووووووووووور بخونم ................

دعام كنيد خوب؟؟؟؟؟؟؟!!!!

دلم براتون خیلی خیلی تنگ ميشه اگه تونستم يه سر بهتون ميزنم ........تابستون جبران ميكنم!

فعلا باااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااي!

شبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني،

                                               تو را با لهجه ي گلهاي نيلوفر صدا كردم

         تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم

         پس از يك جستجوي نقره اي در كوچه هاي آبي احساس

        تو را از بين گلهايي كه در تنهايي ام روييده با حسرت جدا كردم

و تو در پاسخ آبي ترين موج تمناي دلم گفتي

                                           دلم حيران و سرگردان چشماني ست رويايي

و من تنها براي ديدن زيبايي آن چشم

                  تو را در دشتي از تنهايي و حسرت رها كردم

همين بود آخرين حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگينت

حريم چشمهايم را به روي اشكي از جنس غروب ساكت و نارنجي خورشيد،

                                                                                   وا كردم

نمي دانم؟ چرا رفتي...

        نمي دانم چرا، شايد خطا كردم و تو بي آنكه فكر غربت چشمان من باشي

نمي دانم كجا، تا كي، براي چي؟؟...

                           ولي رفتي و بعد از رفتنت يك قلب رويايي ترك برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمي خاكستري گم شد

و گنجشكي كه هر روز از كنار پنجره با مهرباني دانه بر ميداشت

                                       تمام بالهايش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشمانم خيس باران بود

و بعد از رفتنت انگار كسي حس كرد من بي تو تمام هستي ام از دست خواهد رفت

كسي حس كرد من بي تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

                              و بعد از رفتنت دريا چه بغضي كرد

كسي فهميد تو نام مرا از ياد خواهي برد

و من با آنكه مي دانم تو هرگز ياد مرا با عبور خود نخواهي برد

                                                        هنوز آشفته ي چشمان زيباي توام

برگرد!

ببين كه سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از اين همه طوفان وهم و پرسش و ترديد

كسي از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت

          تو هم در پاسخ اين بي وفايي ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا كردم

                      و من در حالتي ما بين اشك و حسرت و ترديد

                       كنار انتظاري كه بدون پاسخ و درد است

                       و من دراوج پاييزي ترين ويراني يك دل

ميان غصه اي از جنس بغض كوچك يك ابر

نمي دانم چرا؟...

شايد به رسم پروانگي مان باز

                        براي شادي و خوشبختي باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم....

                                             نا چيزترين ذره ي هستي «نجمه»

این شعرو به وبلاگم اضافه کردم چون خیلی دوسش دارم نوشته ي فريدون مشيري امیدوارم شما هم خوشتون بیاد...!

بی تو، مهتاب شبی، باز از آن کوچه گذشتم

                           همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

                                          شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه ی، جانم گل یاد تو،درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطرصد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

                                پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

                                    من همه محو تماشای نگاهت!

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان وزمان رام

خوشه ی ماه فرو ریخته در ماه

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

                      همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید،تو به من گفتی «از این عشق حذر کن!»

                                     لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب،آیینه ی عشق گذران است،

تو که امروز نگاهت به نگاهي نگران است

                                     باش فردا كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!

با تو گفتم: حذر از عشق!؟ ندانم

                                         سفر از پيش تو هرگز نتوانم!

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

                                       چون كبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي،من نه گسستم نه رميدم...

باز گفتم كه: تو صيادي و من آهوي دشتم

                             تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم...

حذر از عشق ندانم، نتوانم!

اشكي از شاخه فرو ريخت

                        مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت...

اشك در چشم تو لرزيد،

ماه بر عشق تو خنديد !

يادم آيد كه: دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

                                         نگسستم نه رميدم

رفت در ظلمت شب آن شب و شب هاي دگر هم،

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم،

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم...

بي تو اما...

                           به چه حالي من ازآن كوچه گذشتم!

بگذار سر به سينه ي من، تا كه بشنوي

                                                    آهنگ اشتياق دلي دردمند را

شايد كه بيش از اين، نپسندي به كار عشق

                                                        آزار اين دل رميده ي سر در كمند را

بگذار سر به سينه ي من، تا بگويمت:

اندوه چيست، عشق كدام است، غم كجاست؟؟

بگذار تا بگويمت: اين مرغ خسته جان،

                                                   عمري ست كه در هواي تو از آشيان جداست

دلتنگم آنچنان كه؛ اگر ببينمت به كام،

خواهم كه جاودانه بنالم به دامنت

شايد كه جاودانه بماني كنار من،

                                                       اي نازنين-كه هيچ وفا نيست با منت-

تو آسمان آبي آرام و روشني،

من چون كبوتري كه پرم در هواي تو!

يك شب ستاره هاي تو را دانه چين كنم!

با اشك شرم خويش بريزم به پاي تو

بگذار تا ببوسمت، اي نوشخند صبح

                                                   بگذار تا بنوشمت، اي چشمه ي شراب

بيمار خنده هاي توام، بيشتر بخند!

                              خورشيد آرزوي من، گرمتر بتاب....!(فريدون مشيري)

همیشه یه جای امیدواری هست :

1- توی این جاده طویل و نا تمام زندگی هر وقت از بسته شدن تمام درها مطمئن شدی به سیاهی اخر چاه فکر نکن.

2-به اون کسی که همه جای وجود ت فریاد می زنه فکر کن و مطمئن باش که در اخرین لحظه دستت رو می گیره و به اون جایی می رسوندت که حتی تو رویاهاتم بهش فکر نمی کردی. 

3-هر وقت دلت از این ادمها ی دو رنگ گرفت یادت باشه یک رنگ باشی تا دلت از دست خودت نگیره.

4- بازم یادت باشه که هر وقت دلت تنگ شد به اون کسایی که دلت براشون تنگ شده فکر نکنی بلکه به گرمی عشق فکر کن که از اونا تو سینه ات داری.

5-هر وقت دلتنگ شدی یه سری به خدا بزن و باهاش حرف بزن مطمئنا بهتر از خیلی ها حرفا تو می فهمه.

الهي، عمر خود را به باد كردم و بر تن خود بيداد كردم؛ گفتي و فرمان نكردم، درماندم و درمان نكردم.

الهي،عاجز و سرگردانم؛ نه آن چه دارم دانم و نه آن چه دانم دارم.

الهي، اگر تو مرا خواستي، من آن خواستم كه تو خواستي.

الهي،به بهشت و حور چه نازم؛ مرا ديده اي ده كه از هر نظر بهشتي سازم.

الهي، در دل ما جز تخم محبت مكار و بر جان هاي ما جز الطاف و مرحمت خود منگار.

بر کشتهای ما جز باران رحمتت مبار. به لطف، ما را دستگیر کن و به کرم،پای دار، الهی

حجاب هارا از راه بردار و ما را به ما مگذار.