خدايا مرا ببخش اگر شعر هايم براي تو سروده نشد، مرا ببخش اگر براي خودم خوشحالي كردم بي آنكه به مرغ عشقهاي زخمي دانه بدهم. از تو مهربانتر كسي را نمي شناسم تا روشناي هر تيرگي ام باشد. وقتي چتر رحمتت را براي باران گناهانم گشودي، چقدر شرمگين شدم كه تو را فراموش كرده بودم...! میخواهم پرواز کنم تا شاید اندکی به تو نزدیک شوم و زیر چتر مهربان دستهایت پناه بگیرم. می خواهم نفسهای بریده ام را به نفسهای گرم تو پیوند بزنم تا شاید تب سرد تنهایی در من فروکش کند...!
