من خسته ترين واژه ي ملموس غروبم

خدایا.....

setare-kocholo — Sat, 02 Aug 2008 06:53:27 GMT

خداوندا تقدیرم را زیبا بنویس، کمک کن آن چه را تو زود می خواهی من دیر نخواهم وآن چه را تو دیر می خواهی من زود نخواهم.

خاک شد هر که بر این خاک زیست

خاک چه داند که در این خاک کیست

سرانجام که باید در خاک رفت

خوشا آنکه پاک آمد و پاک رفت.....

پرها زدیم...

setare-kocholo — Wed, 02 Jul 2008 10:31:18 GMT

پاسخي نشنيد هرگز گوش ما، درها زديم

رازها در پرده، ما بر پرده زيورها زديم

چشم هر شبنم پر آب و روي هر گل پر ز رنگ

در وراي اين گلستان بال ها، پرها زديم

آسمان باصفا هم رنگ داغ از دل نبرد

خيمه عمري لاله سان در دشت ها،درها زديم

سوز خاك و آه آب، از گرمي خورشيد ماست

آتشي از شور خود در خشك ها، ترها زديم

شاخه ي خشكيم تا زيبد سبك باري به ما

رنگ نابودي به نقش برگ ها،پرها زديم

به سراغ من اگر می آیید...

setare-kocholo — Wed, 30 Apr 2008 08:30:18 GMT

به سراغ من اگر مي آيید

پشت هيچستانم.

پشت هيچستان جايي است.

پشت هيچستان رگهاي هوا، پر قاصدكهايي است

كه خبرمي آرند، از گل واشده ي دورترين بوته ي خاك.

روي شن ها هم، نقشهاي سم اسبان سواران ظريفي است كه صبح

به سر تپه ي معراج شقايق رفتند.

پشت هيچستان، چتر خواهش باز است:

تا نسيم عطشي در بن برگي بدود،

زنگ باران به صدا مي آيد.

آدم اينجا تنهاست

و در اين تنهايي، سايه ي ناروني تا ابديت جاري است.

به سراغ من اگر مي آييد،

نرم و آهسته بياييد، مبادا كه ترك بردارد

چيني نازك تنهايي من....

سلام دوستاي گلم خوبين؟؟؟؟

من كه همچين حال درست و حسابي ندارم آخه باز امتحان و باز سر و كله زدن با اين كتابا و.....

تا تابستون كمتر آپ مي كنم خوب ديگه.............بايد بشينم بخونم(چقدر هم مي خونيم خودمونو كشتيم!!!!!!!!)

حالا كاش فقط امتحانات خودمون بود و تموم ميشد!!!! تازه اول بدبختيمه بايد بشينم واسه ي كنكووووووووووووور بخونم ................

دعام كنيد خوب؟؟؟؟؟؟؟!!!!

دلم براتون خیلی خیلی تنگ ميشه اگه تونستم يه سر بهتون ميزنم ........تابستون جبران ميكنم!

فعلا باااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااي!

دعا کردم....

setare-kocholo — Wed, 16 Apr 2008 05:28:18 GMT

شبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني،

تو را با لهجه ي گلهاي نيلوفر صدا كردم

تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم

پس از يك جستجوي نقره اي در كوچه هاي آبي احساس

تو را از بين گلهايي كه در تنهايي ام روييده با حسرت جدا كردم

و تو در پاسخ آبي ترين موج تمناي دلم گفتي

دلم حيران و سرگردان چشماني ست رويايي

و من تنها براي ديدن زيبايي آن چشم

تو را در دشتي از تنهايي و حسرت رها كردم

همين بود آخرين حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگينت

حريم چشمهايم را به روي اشكي از جنس غروب ساكت و نارنجي خورشيد،

وا كردم

نمي دانم؟ چرا رفتي...

نمي دانم چرا، شايد خطا كردم و تو بي آنكه فكر غربت چشمان من باشي

نمي دانم كجا، تا كي، براي چي؟؟...

ولي رفتي و بعد از رفتنت يك قلب رويايي ترك برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمي خاكستري گم شد

و گنجشكي كه هر روز از كنار پنجره با مهرباني دانه بر ميداشت

تمام بالهايش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشمانم خيس باران بود

و بعد از رفتنت انگار كسي حس كرد من بي تو تمام هستي ام از دست خواهد رفت

كسي حس كرد من بي تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دريا چه بغضي كرد

كسي فهميد تو نام مرا از ياد خواهي برد

و من با آنكه مي دانم تو هرگز ياد مرا با عبور خود نخواهي برد

هنوز آشفته ي چشمان زيباي توام

برگرد!

ببين كه سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از اين همه طوفان وهم و پرسش و ترديد

كسي از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت

تو هم در پاسخ اين بي وفايي ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا كردم

و من در حالتي ما بين اشك و حسرت و ترديد

كنار انتظاري كه بدون پاسخ و درد است

و من دراوج پاييزي ترين ويراني يك دل

ميان غصه اي از جنس بغض كوچك يك ابر

نمي دانم چرا؟...

شايد به رسم پروانگي مان باز

براي شادي و خوشبختي باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم....

من نمی دانم و...

setare-kocholo — Fri, 28 Mar 2008 10:00:18 GMT

من نمي دانم و اين درد مرا سخت مي آزارد

كه چرا انسان، این دانا

در تكاپوهايش،

ره نبرده است به اعجاز محبت

و نمي داند كه در يك لبخند چه شگفتي ها پنهان است

من برانم كه در اين دنيا خوب بودن

به خدا سخت ترين كارهاست

و نمي دانم كه چرا انسان،

تا به اين حد با خوبي بيگانه است

من نمي دانم و اين درد سخت مرا مي آزارد.....

درد دل....

setare-kocholo — Thu, 20 Mar 2008 10:17:18 GMT

آري

زندگي زيباست

زندگي

آتشگهي ديرينه پا بر جاست

گر بيفروزيش

رقص شعله اش از هر كران پيداست

ورنه خاموش است

خاموشي گناه ماست...

سلام... يه بار يه نفر يه چيزه جالب بهم گفت كه خيلي به دلم نشست گفت نجمه هيچ وقت سعي نكن خودت واسه ي خودت چيزي رو پيش بياري هميشه منتظر باش كه برات پيش بياد... تلاش نكن خودت واسه ي خودت سرنوشت رو رقم بزني بزار سرنوشت اون جوري كه دوست داره پيش بره خودتو بسپار به سرنوشت ...

تا حالا كه تقريب‍ا اين جور پيش رفتم اگرم يه جاهايي ناخواسته سبقت گرفتم كم آوردم اينو جدي ميگم...

هميشه توكلم به خدا بوده وهست هر چي خواستم بهم داده جز اونايي رو كه حكمتش بوده نده!!

سال 86 سال پر ماجرايي برام بود خيلي اتفاقات جور واجور واسم افتاد؛ اتفاقات بد، خوب.... هر چي كه بود گذشت با همه ي خوبي ها و بدي هاش!

امسال رو مي خوام از صفر شروع كنم صفره صفر... بايد باخيلي چيزا بجنگم بايد خيلي چيزا رو فراموش كنم....

دعام كنيد......

نا چيزترين ذره ي هستي «نجمه»

سال نو مبارک...

setare-kocholo — Thu, 20 Mar 2008 06:33:18 GMT

گلها پاسخ زمين اند به آفتاب، نه زمستاني باش كه بلرزاني و نه تابستاني كه بسوزاني، بهاري باش تا بروياني....

...::: عیدتون مبارک :::...

غم غمناک...

setare-kocholo — Sat, 15 Mar 2008 05:48:18 GMT

شب سردی است٬ و من افسرده

راه دوری است٬ و پایی خسته

تیرگی هست٬ و چراغ مرده

می کنم٬ تنها٬ از جاده عبور:

دور ماندند ز من آدمها.....

سایه ای از سر دیوارگذشت٬

غمی افزود مرا بر غم ها.

فکر تاریکی واین ویرانی

بی خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز کند پنهانی.

نیست رنگی که بگوید با من

اندکی صبر٬ سحر نزدیک است.

هر دم این بانگ بر آرم از دل:

وای٬ این شب چقدر تاریک است!

خنده ای کو که به دل انگیزم؟

قطره ای کو که به دریا ریزم؟

صخره ای کو که بدان آویزم؟

مثل این است که شب نمناک است.

دیگران را هم غم هست به دل٬

غم من٬ لیک٬ غمی غمناک است.(سهراب سپهری)

در قیر شب...!

setare-kocholo — Thu, 13 Mar 2008 09:33:18 GMT

دير گاهي است در اين تنهايي

رنگ خاموشي در طرح لب است.

بانگي از دور مرا میخواند

ليك پاهايم در قير شب است

رخنه اي نيست در اين تاريكي:

در و ديوار بهم پيوسته

سايه اي لغزد اگر روي زمين

نقش وهمي است ز بندي رسته

نفس آدمها

سر به سر افسرده است

روزگاري است در اين گوشه ي پژمرده هوا

هر نشاطي مرده است.

دست جادويي شب در به روي من وغم مي بندد

مي كنم هر چه تلاش،

او به من مي خندد.

نقش هايي كه كشيدم در روز،

شب ز راه آمد و با دود اندود.

طرح هايي كه فكندم در شب،

روز پيدا شد و با پنبه زدود.

دير گاهي است كه چون من همه را

رنگ خاموشي در طرح لب است.

جنبشي نيست در اين خاموشي:

دست ها، پاها در قير شب است.(سهراب سپهري)

کوچه...

setare-kocholo — Thu, 28 Feb 2008 08:22:18 GMT

این شعرو به وبلاگم اضافه کردم چون خیلی دوسش دارم نوشته ي فريدون مشيري امیدوارم شما هم خوشتون بیاد...!

بی تو، مهتاب شبی، باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه ی، جانم گل یاد تو،درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطرصد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت!

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان وزمان رام

خوشه ی ماه فرو ریخته در ماه

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید،تو به من گفتی «از این عشق حذر کن!»

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب،آیینه ی عشق گذران است،

تو که امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!

با تو گفتم: حذر از عشق!؟ ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم!

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي،من نه گسستم نه رميدم...

باز گفتم كه: تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم...

حذر از عشق ندانم، نتوانم!

اشكي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت...

اشك در چشم تو لرزيد،

ماه بر عشق تو خنديد !

يادم آيد كه: دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگسستم نه رميدم

رفت در ظلمت شب آن شب و شب هاي دگر هم،

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم،

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم...

بي تو اما...

به چه حالي من ازآن كوچه گذشتم!